Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Έλληνες και θερινό ηλιοστάσιο, διαβάστε τι εορτάζουμε.

                                             ήλιος χεριών


Ο Ελληνας  αυτές τις ημέρες τώρα και χιλιάδες χρόνια γιορτάζει το Θερινό ηλιοστάσιο.
Το θερινό ηλιοστάσιο, η κρατούσα θρησκεία, το εξηγεί όπως τη βολεύει, ότι η γιορτή για το θερινό ηλιοστάσιο των Ελλήνων ήταν απλά μια ειδωλολατρική τελετή για τον ήλιο.                                       Το δραματικό βέβαια είναι, έχουν την δύναμη τώρα και αιώνες, ότι αυτά τα διδάσκουμε και στην παιδεία μας.
 Να αναλύσω λοιπόν αυτήν την ¨ειδωλολατρική¨ συνήθεια για να δούμε πόσο βάρβαρη ή πολιτισμένη ήταν: Ο πλανήτης μας λοιπόν κάθε χρόνο γύρω στις 21 με 23 Ιουνίου έχει την μεγαλύτερη κλήση προς τον ήλιο με το βόρειο ημισφαίριο να κοιτάει τον ήλιο, δηλαδή είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο και εκεί ξεκινάει αστρονομικά και επίσημα το καλοκαίρι.
Όλα αυτά λοιπόν τα απίστευτα, τα ήξεραν οι πρόγονοι μας χιλιάδες χρόνια πριν, φανταστείτε ότι πριν 2-3 αιώνες έκαιγε ανθρώπους ο χριστιανισμός γιατί ανέφεραν ότι γη γυρίζει.                                  Ο Ο χριστιανισμός όχι ηλιοστάσια δεν ήξερε αλλά ούτε ότι αν η γη γυρίζει.
Και έχουμε φτάσει σήμερα στο σημείο, η παλαιολιθική αυτή θρησκεία να τολμά να εξηγεί τι ήταν οι γιορτές του μεγαλύτερου πολιτισμού στην ιστορία του πλανήτη.   
Τελικά οι πρόγονοι μας τι ήταν; Αστρονόμοι ή ειδωλολάτρες; Ανάλογα με τον ποιον θα ρωτήσεις, πάντως αν ρωτήσεις αυτόν που δεν έχει διαβάσει τίποτα άλλο εκτός από αυτά που μας μαθαίνουν στο σχολείο και ειδικά στις εκκλησίες σίγουρα θα πει το δεύτερο.
Το Ίδρυμα Ευγενίδου και το Πλανητάριο γιορτάζουν το Θερινό Ηλιοστάσιο και μας εξηγεί το αστρονομικό φαινόμενο
Εκτός βέβαια από το αστρονομικό φαινόμενο διαβάστε για το τι σημαίνει για τον Έλληνα, σε πνευματικό επίπεδο και όχι μόνο, το θερινό Ηλιοστάσιο.
Από την σελίδα του ΥΣΕΕ.
Τα δύο Ηλιοστάσια (Θερινό και Χειμερινό) και οι δύο Ισημερίες (Εαρινή και Φθινοπωρινή) είναι οι ιδιαίτερες ημέρες του «ενιαυτού», δηλαδή του ετήσιου κύκλου, που σηματοδοτούν την αφετηρία των ισάριθμων εποχών. Ως αφετηριακά σημεία του κάθε τεταρτημορίου του «ενιαυτού», η κάθε μία τους έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά και θρησκευτική διάσταση σε κάθε φυσική Θρησκεία που δέχεται την κυκλικότητα του χρόνου και την αντανάκλαση των θείων αληθειών στα απλά και απτά πράγματα της εκδηλωμένης Φύσης. 

Η ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου εγκαινιάζει το καλοκαίρι και ταυτόχρονα είναι η μεγαλύτερη όλου του χρόνου σε ό,τι αφορά το χρονικό διάστημα από την ανατολή του ηλίου μέχρι την δύση του. Μετά από αυτήν, το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και μικρότερο, μέχρι την Φθινοπωρινή Ισημερία, που, όπως και στην αντίστοιχη Εαρινή, το φως μοιράζεται ισόποσα με το σκοτάδι τις ώρες του 24ώρου. 

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, όπως άλλωστε και η Ρωμαϊκή, δεν εόρταζε κατά την αρχαιότητα τα Ηλιοστάσια (εκ του «ήλιος» και «ίσταμαι») και τις Ισημερίες ως τέτοια, αλλά έθετε επάνω τους διάφορες εορτές που σχετίζονταν άμεσα με την θρησκευτική σημασία τους, όπως λ.χ. τα «Σ(τ)επτήρια» Δελφών, τα «Αρρηφόρια» Αθηνών (όπου η Θεά Αθηνά ετιμάτο ως καρποδότις), τα «Υακίνθεια» Ρόδου, τα «Λύκεια» Βοσπόρου, κ.ά. (για το Θερινό Ηλιοστάσιο). Σήμερα ωστόσο, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, που, στην μακραίωνα διαδρομή της μέχρι σήμερα ποτέ δεν εγκλωβίστηκε σε φωτογραφική επαναφορά παρελθόντων δεδομένων αλλά είναι ζώσα, οργανική και πάντοτε σύμφωνη με την εκάστοτε εποχή της, εορτάζει από τον 16ο αιώνα κι εντεύθεν κανονικά τις 4 αυτές σημαντικές στιγμές του «ενιαυτού», και από τις αρχές του 21ου αιώνος τιμά επίσης τις Αρετές της «Ευκοινωνησίας» κι «Ευσυναλλαξίας», άμεσα συνδεδεμένες με την ηλιακή διαύγεια, τον Θεό Απόλλωνα και τον κυρίαρχο Θεό του μηνός Ερμή.

Στο πνευματικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο σημαίνει το απόγειο της συνειδητότητας μέσα στον Άνθρωπο (καθίσταται δηλαδή αυτός αυτόφωτος και αυτάρκης), την διαύγεια και «ηλιοποίηση» της συνείδησης, την επανένωση του ανώτερου εαυτού με την (θεϊκή) προέλευσή του. Στο μορφικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο (αφετηρία του «ενιαυτού» για τις περισσότερες ιωνικές πόλεις) σημαίνει την αφθονία, την παροχή από τον χθόνιο κόσμο του Πλούτωνος, της Δήμητρος και της Περσεφόνης προς τον υφήλιο κόσμο των ζωντανών, τον θρίαμβο του «Γεωργίου» Ηλίου και του Θεού Απόλλωνος που δοξάζεται ως «αυξητής», «κάρπιμος», «σιτάλκας» κ.ά. Αντίθετα από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, όπου ο «Ήλιος των νεκρών» («Δημήτριος») μεταφέρει δυναμικά ζωή στον κόσμο των φαινομενικά νεκρών και προετοιμάζει την επανάνθιση, στο Θερινό Ηλιοστάσιο, ο «Ήλιος των ζώντων» («Γεώργιος») δίνει αυτά που έχει να δώσει και παραχωρεί θέση στην βαθμιαία μείωση (φθίση) των πραγμάτων που θα γίνει εμφανής από την Ισημερία που ακολουθεί.

Θα ήθελα να κλείσω με ένα τραγούδι του Μαρκόπουλου.

  Ευχαριστώ που με διαβάζετε
     Κείμενο: Ηλίας Τ. ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Σε σχόλια απαντώ μόνο σε όσα γίνονται εδώ στο ιστολόγιο μου και όχι σε κοινωνικά δίκτυα.  

Η ανάρτηση μου είναι μία καθαρά προσωπική , φιλοσοφική και ερασιτεχνική άποψη και δεν φέρει καμία
δημοσιογραφική ή επιστημονική τεκμηρίωση από εμένα.
Αν σας κινήσουν το ενδιαφέρον αυτά που γράφω, μη τα δεχτείτε χωρίς να τα ψάξετε μόνοι σας, μπορεί να είναι όλα λανθασμένα.
οτιδήποτε σύμβολα, πρόσωπα ή σχόλια για το ΥΣΕΕ χρησιμοποιώ είναι από δικιά μου επιθυμία και δεν δηλώνει ότι το ΥΣΕΕ συμφωνεί με τα γραφόμενα μου. 

Την ευθύνη για τα σχόλια την έχουν αυτοί που τα γράφουν,ανώνυμα υβριστικά και που προωθούν την σωματική βία και τον ρατσισμό δεν θα δημοσιοποιούνται.
Ρατσισμός είναι όταν στρεφόμαστε εναντίων ανθρώπων αλλά είναι δικαίωμα όταν στρεφόμαστε εναντίων θεσμών (Για απόψεις μιλάμε πάντα και όχι για βία ή να προτρέπει  βία.).

Παράδειγμα: Μπορεί κάποιος να στρέφεται με τις απόψεις του εναντίον του Χριστιανισμού αλλά όχι εναντίων των χριστιανών και το ίδιο
ισχύει για όλα τα θέματα .
   ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΓΚΡΗΚΛΙΣ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.
Ηλίας Τ.ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου